Op de cover van de prachtige bijlage Cult! die afgelopen woensdag bij De Morgen stak, staat op een foto van Mauro Pawlowski het citaat 'De opdeling tussen hoge en lage cultuur interesseert me niet'. Nou en? zien we u denken (banana split!), maar toch is deze quote bouder dan ze op het eerste gezicht lijkt. In Brugge ken ik naast mijn copains Bart 'Urbain Alpain' Cardoen, Koen De Brabander en Johan Debruyne echt niemand die zowel Benny Hill als Frank Zappa, De Brugse Strangers als Sisters of Mercy of wijlen Lucy Loes als Berlinde De Bruyckere weet te smaken. Bij afwezigheid van mijn drie amigo's afgelopen zaterdagavond herkende ik op de show 't Is mo vo te lachen van Kevin Rombo alias De Mugge van Brugge in De Dijk (op enkele spelers van het revuetheater na) niemand. Iets wat me hier zelden voorvalt bij een uitje.
Kevin Rombo was me al in positieve zin opgevallen tijdens de eerste Commeere Comedy Cup midden maart. 't Is mo vo te lachen was al zijn tweede avondvullende programma; zijn eerste was mij ontgaan. Dit programma kende een groot 'bonte avond'-gehalte met ook optredens van de nieuwe dansmeidengroep Les Femmes en charmezanger Danny Brendo. Contrastrijk was de intro van de avond: een flard Metallica. Samen met zijn buddy Diego bracht Rombo eerst wat grappen. Ook ex-bisschop Roger Van Gheluwe werd niet gespaard. Moraliserend klonk het zelfs dat "iédereen die zich schuldig heeft gemaakt aan knaapjes-schenderij gestraft dient te worden". Het materiaal van Rombo was leuk, maar in het eerste deel moest ik het hardst lachen toen Diego aanstalten leek te maken om zijn Schotse rok op te heffen en een dame uit het publiek luidkeels riep: "Tooht daddekirolier". Plots wist ik weer waarom ik ook hartstochtelijk van volks amusement houd.
Na de pauze opende Rombo met een hommage aan Willy Lusten-houwer. Hij coverde de legendarische sketch van Zeromtje bie de badidahdienst en deed dat erg overtuigend. Samen met een andere sidekick, ene Miles, bracht Rombo vervolgens een sketch rond twee jonge vaders op stap met hun sieze. Hun timing zat goed. Na een vampierensketch kwam Rombo nog met Diego en een jongedame op scène voor typische man-vrouwhumor met een hoog M!LF-gehalte. Vind je mijn gat niet te dik in deze rok? / Je mag aandoen wat je wilt, je gaat er altijd dik uitzien, maar dan in het Brugs. Dat Rombo zelfverzekerd op een podium staat, bleek uit de Romeo en Julia-balkonscène naar het einde toe. Hij eindigde met Danke Danke Danke Ollemoale, ook al van Willy Lustenhouwer, "zonder wie ik hier niet zou staan", dixit Rombo.
Rombo houdt een eigenaardige spreidstand aan: stand-upcomedy combineert hij met pure (Britse) sketchenhumor. Zijn keuze voor het Brugs zal hem ook al niet in Gent lanceren, maar als u straks nog een keer De Mugge van Brugge op een affiche ziet staan, ga dan gerust eens piepen, beste Jan Fabre-aficionado's.
